شعر محمد پران
دوباره جزیره شعر را راه اندازی خواهم کرد
سلام دوستان با یاری خدا دانشکده مهندسی
باهنر شیراز رشته برق نیروگاه قبول شدم
(( قطعه ی شهدا ))
روشــن تـرازسـیــاهــی شـبـهــای سـنـگــری
عکسـت درون قـاب و خـودت جـای دیگــری
از ســمــت رود آمـــده ای بــا لـبـان خـشــک
داری بـه قـطـعــه ی شـهــدا آب مـی بــری ؟
پـیچـیـده عـطـر یـاد تــو در ذهـن کـوچـه هــا
تـــو اعــتــبـــار رایـحـــه هـــای مـعــطـــری
درخــاکــریـــز چــشــم تــو بــاروت مـی وزد
وقـتـی کـه در حــوالـی خـورشــیـد مـی پــری
در بیـت بیـت ِ خسـتــه ی شـعـــرم طــراوتـی
در شـعــلـــه زار ِســـرد ِخـیــالــــم مــنـــوری
تــو، کیستـی نجـابـت ِجــاری کــه سالـهـاسـت
در مـــوج مـــوج ِمــمــتــد ِدریـــا شــنـــاوری
دارد بــه روز رفــتـــن ِتــو فـکـــر مـی کــنــد
وقــتـی کــه از درخــت مـی افـتــد کـبــوتــری
ازآسـمـان شـکــوفــه ی خـمــپــاره مـی چـکــد
شـایــد بــه قـطـعــه ی شـهــدا رفــتــه مــادری
(( غواص ))
غواص!
غواص روزهای آبی
برقص در گل آلود کارون
برقص در خون
بگذار ماهی ها ماه را ببینند
از زیر لایه های خاکستر
حتی اگر چشمهام را بکُشد
بدن رها بر آبت
و رودخانه بگرید خویش را
شور ، شور...
و باد ببرد پیراهنت را
تا چشم روشنی یعقوب
برقص غواص
((غواص غیور غربت قرن ))
چه زلال می روی بر تابوت آب
دوازده های من
در التماس آمدنت
خرد می شوند
دست به دامان دامان چشمهات
می گرییم...
می سوزیم...
بی تو تیره اند چشمهام
و تمام عینک های دنیا
درخت ها منتظر طراوت حظورت
ودریا
سوخته آفتاب نیامده ات
کویر ها
دهانشان آب افتاده
از ابر های همیشه بارانیت !
اینجا
مرگ را با مومیایی کردن جاوید می کنند
اما تو زندگی را
پنجره ها ضجه می زنند و ...
تو را می جویند
گمشده ی جاده های دور دست!
ای کاش!
صبح آدینه ای
از دنده ی آمدنت برخیزم
